Номын нэр нь содон болохоор ч юм уу, эсвэл хаврын улирал тохиож, таарсанд ч тэр юм уу залуу яруу найрагч Э.Энхтайваны “Хаврын хүн” номыг уншсан билээ. Одоогоос найман жилийн өмнө хэвлэсэн боловч уншигчдад хараахан хүрч амжаагүй, уншигчдын төдийлөн мэдэхгүй уг ном намайг хэрхэн  “Хаврын хүн” болгосныг та бүхэнд танилцуулъя.

“Хаа сайгүй навчис
Хаагуур нь явъя даа
Далавчтай ч болоосой” гэх гурван мөрөөс зүйрлэмгүй ер бусын мэдрэмжийг олох шиг болж эрх чөлөө хийгээд намар цагийн тухай асар их бодолд автав. Тэгээд дараа нь “Навчисын өвдөлтийг мэддэггүй” өөрийнхөө ч тухай бодов. Ерөнхий Боловсролын Сургуулийн дунд ангийн сурагч байхад багш нар амьд биет гэж хүн төрөлхтөн хийгээд амьтад, ургамлын талаар л хэлснээс биш, цаг нь болоод үхэж, шарлаж унасан, навчны тухай хэлээгүй дэг. Зүйрлэвээс, “Халуун бие нь хөрөөгүй навчисын дээгүүр алхах зориггүй”-тэй адил болж байна. Харин өөрөөсөө өөр зүйлст санаа тавин, хайрлаж, халамжилж эхэлснээрээ бид “Сэтгэлийн жигүүр”-тэй болдог бөгөөд өөрийн далавчаа мэдрэхээс биш, харж чаддаггүй нь тун харамсалтай. Цаашлаад 

“Чиний хөлийн чимээ
Чихэнд бус
Зүрхэнд сонсогдоно” гэсэнтэй нүүр тулгарав. Үнэн хэрэгтээ зүрхээрээ мэдэрч, ойлгож, бичдэг түүний шүлгүүдтэй “харц тулгарна” гэдэг ойлголтынхоо хувьд маш ядуу хэлц болж байгаа юм. Номын өмнөх үгт утга зохиол судлаач, зохиолч, яруу найрагч П.Батхуяг “Энэ л цаг хугацаанд тэр замаа олсон хэмээн өөрийгөө худлаа өргөмжлөгчдөөс, яруу найрагч нэртэй ч яруу найраглал бус ХҮМҮҮСЭЭС илүү бичиж байгаа юм” хэмээн цохон тэмдэглэсэн нь түүний “яруу найраг” дахь сэрэл мэдрэмжийн утгууд нь өнөө үеийн буглаа болсон пост модерн бус, өөрсдийн хувьд пост модерн сэтгэгчдээс алхам илүү түвшинд аваачиж байгааг буулгах нь зүйн хэрэг болов уу. Түүний

“Гэзгэн дээр чинь
Эрвээхэй
Эрвээхэй тийм
Үзэсгэлэнтэй бил үү?” буюу өөрийгөө хайрлагч, нарцист хүн олширсон цагт “Зүүний үзүүр дээр будаа тогтох”-той адил хайр сэтгэлийг шинэ түвшинд аваачиж байна. Сэтгэлийн минь дотоод руу өөрийгөө бус өрөөлийг хайрлах ухаан цацах уг номын үгс хэдийнэ намайг “Хаврын хүн” болгож орхисон байж билээ. Утга зохиол, яруу найрагт хайртай уншигч та бүхнийг ч “Хаврын хүн”-д “зочлохыг”, өөрийнхөө хаварт морилохыг санал болгож байна.