Нэрт зохиолч, яруу найрагч, утга зохиол шүүмжлэгч, судлаач, хэл бичгийн ухааны доктор, профессор П.Батхуягийг өнөөдөр эцсийн замд нь үдлээ.

П.Батхуяг нь 1974 оны есдүгээр сарын 10-нд Улаанбаатар хотод төрсөн. Тэрээр Нийслэлийн 50 дугаар дунд сургууль, Дорно дахины утга зохиолын дээд сургуулийг төгсөн, утга зохиол судлаачийн мэргэжил эзэмшиж, МУИС, МУБИС-ийг дүүргэн 2005 онд хэл бичгийн ухааны докторын зэрэг хамгаалжээ.

          Тэрээр 1997 оноос Монгол хэл бичгийн дээд сургууль, “Их Монгол” дээд сургууль, Соёл Урлагийн их сургуульд уран зохиолын багш, тэнхмийн эрхлэгч, тэргүүлэх профессороор ажиллаж олон арван эрдэмт шавь нар бэлтгэж, амьдралын их далайд ухаан, нөмрөөрөө түшсэн гайхалтай ховор багш, нэртэй сурган хүмүүжүүлэгч юм.

          П.Батхуяг нь 1990-ээд оны дунд үед утга зохиолын “Хүрээ хөвгүүд” бүлгэмийг үүсгэн байгуулалцаж, хүүрнэл зохиол, яруу найраг, жүжиг, кино зохиол, судлал, шүүмжийн төрлөөр уран бүтээлээ эхэлж, утга зохиолын салбарт ухамсарт амьдралаа зориулсан юм. Тэрээр уран зохиолын бүхий л төрөл зүйлээр бүтээн туурвихдаа “Замдаа гарцгаая, Хүрээ хөвгүүд ээ” /Хамтын. 1997/, “Буух зурвас” /1998/, “Өнгөт ертөнц” /2004/, “Бурхангүй газар” /2004/, “Хүрэл зүрх” /2006/, “Шинэ үнэр хийгээд би” /2006/, “Үнэд орох цаг” /2007/, “Яруу найраг-миний цонх” /2007/, “Үйлийн үрийн байшин” /2008/, “Тэнгэр  хэмээх шувуу” /2009/, “Улаан хотын зүрх” /2010/, “Ганцхан тогшилт тэгээд чулуун зүүд” /2010/, “Салхи чулуу борооны сахиус” /2011/, “Би биоплазм шүлгүүд” /2013/, “Хүүрнэл зүрх” /2014/, “Ганцаардлыг иднэ” /2014/, “Цаг хугацааны цас бороо” /2016/, “Хүйтэн хотын романс” роман /2018/, “Намар гэрэлтэгч үгс” /2021/, “Нохой далайн зомгол” /2021/, “Чулуун бөмбөрийн нүргээн” /2021/, “Эсээ оршил буюу эсээний тухай эсээ” /2021/ тэргүүт олон бүтээлээ хэвлүүлж, уншигчдын хүртээл болгосон билээ.