Шинэ жил дөхөхөөр хүмүүс нэг л сонин болчихдог доо. Гадаа цас орж, хот тэр чигтээ чимээгүйхэн цайраад ирэхээр сэтгэл дотор байдаг зүйлс илүү тод мэдрэгддэг мэт. Инээмсэглэж яваа ч дотроо бол бүгд л ядарсан, бас жаахан гунигтай. Гэхдээ тэр гуниг муу зүйл биш ээ, энэ жилтэйгээ аажмаар салах гэж байгаа хүний л нам гүм мэдрэмж.

     Хүн бүрт л дулаахан хүсэл мөрөөдөл байдаг. Том жижиг хамаагүй, зүгээр л зүрхэндээ тээж явсан өөрийнх нь л хүсэл. Түүнийг биелүүлэхийн тулд бүтэн жилийн турш хичээсэн. Зарим өдөр унасан, зарим өдөр шантрахаа шахсан, заримдаа өөрийгөө ч ойлгохоо больсон. Гэхдээ эцэст нь энд ирчихсэн байна шүү дээ. Он дуусах дөхөөд, ингэж цас харж зогсож байна гэдэг өөрөө чадсаны л нэг нотолгоо.

     Бид бүгд төгс байгаагүй ч хичээсэн. Чадлынхаа хэрээр явсан. Тиймээс энэ жилдээ “Чадлаа, мундаг байлаа” гэж хэлэх эрх хүн бүрт бий. Заавал их амжилтаар хэмжих албагүй. Босоод үргэлжлүүлсэн чинь өөрөө хангалттай том ялалт байсан.

   Тийм болохоор шинэ онд өөрөөсөө илүү ихийг нэхэхээсээ өмнө жаахан амсхийе. Өөртөө зөөлөн хандъя. Бие биедээ ч бас. Цасан доор нуугдсан тэр дулаахан хүслүүд чинь амьд байна. Зүгээр л итгээд, дахиад нэг жил хамт алхъя.