Дүр эсгэлгүй, цагаахнаар бүгдийг сэтгээд оршиж чаддаг, нандин эмзэг билээ тэд минь. Дүрсгүй жаахан жаалуудын аав, ээж, ах, эгч нар бүгд нэг зүйлийг бодож байсан гэдэгт цөм санал нийлнэ гэдэгт итгэлтэй байна.

“Сахилгагүй харцныхаа цаана яг юу боддог бол?” гэх асуулт.

      Хэний ч бодоогүй зүйлийг сэтгэж, хэний ч хүрч зүрхлэхгүй юманд хүрч үзэхдээ тэд айдаггүй. Учир нь тэдэнд боломжгүй гэсэн ойлголт үгүй мэт. Тэдний хувьд чулуу бол нисдэг онгоц, шороон зам бол галактик, харин борооны дусал бүр дэлхий эхийн илгээсэн нууц захидал.

       Бид бол тэдний дэргэд хэт их мэддэг мөртлөө хэт бага ойлгодог томчууд. Заримдаа бүхнийг мэддэг мэт аяглаж, цаг хугацааны өмнө яарсаар амьдралын жижиг гайхамшгуудыг анзаарахаа мартаж орхидог. Тэд харин эсрэгээрээ. Хором мөч бүрт амьдралын ид шидийг олж хардаг. Тиймдээ ч тэдний инээд жинхэнэ, баяр хуурамч бус, гуниг нь хүртэл ариун байдаг.

       Жижигхэн жаалууд дуугүйгээр бидэнд нэг л зүйл заадаг. Амьдралын утга нь ихэнхдээ том зүйлсэд бус, багахан анзаарагдах зүйлсэд шингэсэн байдаг гэдгийг. Энэ үед дахиад л асуулттай үлдэнэ. “Яавал бид тэдэн шиг дахин гайхаж сурч чадах вэ, яавал бид тэдэн шиг энгийн зүйлсийг ид шид мэт харах вэ?” гэх. Хариулт нь магадгүй маш энгийн. Хүүхэд шиг амьдрах гэж хичээх бус, зүрхэн дэх хүүхдээ марталгүй авч явах.