Миний ээжид залуу нас л гэж байснаас, залуу насны эрх чөлөө байгаагүй. Өсгийтэй гутал дээр гунхаж, энгэсэг будгаар гэрэлтсэн бардам харцаар гунигаа нууж, нулимсаа тэвчиж өдий хүрчээ. Хэцүү байсныг нь би сайн мэднэ. Одоо анзаарахад хүмүүсийн хорин хэдэн нас гэдэг бол амьдралыг найдвараар харж, найзуудтайгаа уулзаад инээлдэж, улаан дарс шимж, мөрөөдлөө биелүүлэхээр тэмүүлдэг туйлын цоглог үе юм билээ. Харин миний ээж тэр насандаа өөрийн мөрөөдөл, эрх чөлөөг бусдын төлөө золиосолж, дөнгөж төрсөн хүүхдээ өсгөх үүрэг авсан юм.

            Киноны адал явдалд догдолж, дурлалын түүхэнд сэтгэл нь хөөрч суух ёстой тэр л насандаа намайг шөнө болгон уйлахад минь зөөлөн дуугаар бүүвэйлж, гаран дээрээ бөмбөрүүлэн өсгөж, дүүг тэврээд, намайг хөтлөөд, өөрийнхөө аягатай хоолыг хувааж өгч суудаг байсан тэр дүр зураг одоо ч нүднээс салдаггүй.

            Эмэгтэй хүн эрдэнийн чулуу хоёр жижигхэн байх тусмаа үнэтэй гэдэг шиг том болох тусам жижигхэн ээжийгээ хамгаалах баатар нь мэт санагдах болсон. Дэлгүүр гарах үед нь “Тортой зүйлээ даах болов уу” гээд хамт гарч, ажлаасаа ирэхгүй оройтох үед нь санаа зовсон ч “Завгүй байж магадгүй, найзуудтайгаа уулзаж байхад нь садаа болчих вий” гээд залгаж зүрхэлдэггүй. Учир нь зугаацаж, баярлах ёстой нас нь дээрээ чадаагүй юм шүү дээ.

           Үргэлж хэлэхийг хүсдэг ч чаддаггүй ч ээж минь, та хүчирхэг эмэгтэй шүү. Гэхдээ одоо хангалттай уйлаарай. Тэвчсэн өдрүүдийнхээ төлөө, нулимсаа дарж өнгөрүүлсэн бүх шөнийнхөө төлөө асгартлаа уйлаарай. Амьдралд нэг хэсэгтээ бусдыг л хайрласан шигээ, одоо өөрийгөө хайрлаарай. Хэцүү байгаагаа нуухгүй, хөлөө жийгээд эрхэлж суу. Би одоо том болсон. Таны мөрөн дээрх бүх ачааг би үүрэлцэж чадна.